"Συναισθηματικό προσωπείο" ήταν ο όρος, που είχε ανακαλύψει. Βάζεις μακιγιάζ στα συναισθήματα σου, για να μην σε πει ο άλλος αδύναμο, αποτυχημένο. Φοβάσαι το μέλλον,την αποτυχία, αλλά δείχνεις πέτρινος, μέχρι που δεν αντέχεις. Και τότε κρύβεσαι και ξεσπάς στο κλάμα, στα νεύρα, στα τσιγάρα σου. Κοιτάς γύρω και τι έχεις κερδίσει; Είσαι και πάλι μόνος. Μπράβο τα κατάφερες. Έκλεισες έξω το κακό και κλείδωσες την πόρτα. Δεν είναι περίεργη όμως αυτή η μουσική, που σταδιακά δυναμώνει; Σαν ηχητική επένδυση από παλίο b-movie. Και τότε το καταλαβαίνεις επιτέλους. Θα ήθελες να είναι κάποιος εκεί τώρα έτσι; Κάποιος να σου πει ότι βρίσκεσαι από την σωστή μεριά της κλειδωμένης πόρτας. Λυπάμαι με άφησες απ' έξω θυμάσαι; Η μουσική φτάνει σε κρεσέντο και η σκια στον τοίχο σου ορμάει. Θα ορκιζόσουν ότι πριν από λίγο ήταν η δική σου σκιά...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου