Ονειρεύονται οι σκιες;

- Όνομα; Θα αστειεύεστε βέβαια! Άκου όνομα...δίνεις όνομα στο δεξί σου χέρι, για παράδειγμα; Μια γαμημένη επέκταση μίας μεριάς του σώματος σου, που συνήθως μπερδεύεις από πια πλευρά βρίσκεται, όταν βιάζεσαι. Τί όνομα να της δώσω, λοιπόν; Απλά, όπως το χέρι μου, ήξερα πώς θα βρισκόταν εκεί πάντα. Πρέπει να την βρείτε, σας εκλιπαρώ!!! Οι τελευταίες ώρες χωρίς αυτήν μου μοιάζουν...πώς να το πω...μονοδιάστατες!

Μεσήλικοι χαρτογιακάδες! Άλλος ένας από δαύτους αποχαυνωμένος πίσω από τα γιάπικα ματογυάλια του ορθώνεται μπροστά μου, μείγμα ακατάληπτου σνομπισμού και ιδανικής ηλιθιότητας. Άρτιο δείγμα για την λήψη μιας υπεύθυνης θέσης. Κατέχει την τέχνη της υποκρισίας, της αμερόληπτης προσποίησης ενδιαφέροντος και σεβασμού, δύναται να φοράει παρωπίδες δίχως ίχνος παραπόνου. Δεν πρόκειται να λάβω ίχνος βοήθειας, έστω και τις πιο αγνές προθέσεις να είχε. Σκέψου... Σκέψου!

Απεχθάνομαι την αυτοκριτική, αλλά είναι υποχρέωση πια, αν θέλω να λύσω τον γόρδιο δεσμό. Η αδιάληπτη παρουσία της κατόρθωσε να αποδείξει το αντίστροφο του ηρακλείτιου ρητού. Ότι δεν ρει, δεν δύναται να ανήκει στα πάντα. Επομένως, περνάει στην ανυπαρξία. Ευκολα θα μεμφόμουν την ανθρώπινη φύση, πρότερη και πρόχειρη υπαίτιο για κάθε είδους δεινό, αλλά δεν είμαι καθόλου πεπεισμένος, ότι δεν ισχύει ο ίδιος κανόνας και για κάθε άλλη γήινη μορφή ζωής. Δεν θέλω να κατηγορηθώ για σπισιστής. Αρκετά έχω στο κεφάλι μου ήδη...την θεωρούσα δεδομένη το παραδέχομαι.

Απο τότε που πέρασε στην αφάνεια, νιώθω και εγώ ότι διακατέχομαι απο διαφάνεια. Όταν καταρρέει κάτι δεδομένο, αρχίζουν να τρίζουν τα θεμέλια κάθετι άλλου δεδομένου. Όταν αρρωσταίνεις, θυμάσαι ότι μπορεί και να πεθάνεις. Ειδάλλως θεωρείς την υγιεία σου, και κατεπέκτασιν τη ζωή, δεδομένη. Κυκλοφορώ στο δρόμο και νιώθω να συμπλέκομαι με τα υπόλοιπα πλήθη. Δεν ξέρω αν έχει ξανασυμβεί κάτι τέτοιο. Αν πρόκειται για την εξέλιξη του είδους ή αν τελικά θα μείνουμε σαν εμένα να βολοδέρνουμε μοναχικά σε αυτόν τον κόσμο.

Τώρα που ανατρέχω στην ασθενική μου μνήμη, μια ανατριχιαστική ανάμνηση αναδύεται στην επιφάνεια. Ναι, είμαι σίγουρος, γιατί μου είχε κοπεί η χολή εκείνη την πρώτη φορά, που το είχα συνειδητοποιήσει. Ήταν ένα βράδυ, που τριγυρνούσα σε ένα σκοτεινό δεντροφυτευμένο δρομάκι. Πανύψηλα πλατάνια σκέπαζαν το ασθενικό σεληνιακό φώς και τότε την έχασα για λίγο. Χρειάστηκαν λίγα βήματα, για να συνειδητοποιήσω ότι η αίσθηση της ακοής μου είχε οξυνθεί. Ότι άκουγα δυνατά τους ήχους από τα ντυμένα άκρα μου να τσακίζουν τα στεγνά ξερόφυλλα. Έπρεπε κάπως το σώμα μου να αντιδράσει στην έλλειψη της. Η ισορροπία της φύσης έπρεπε να βρει το σωστό αντίβαρο, για να λειτουργήσει. Όταν επέστρεψε, κορόιδεψα τον εαυτό μου σαν ελαφροΐσκιωτο. Πλέον το έβαλα και αυτό στη λίστα με τα δεδομένα, για να αποφύγω την κοινωνική κατακραυγή για την επίδειξη αγνών συναισθημάτων, όπως ο φόβος. Να φοβαμαι εγώ; Αν μπορούσα, θα γελούσα.

Χτες τυλίχτηκα στην αγκαλιά του ασυνείδητου για πρώτη φορά. Ήμουν κουκίδα σε ένα κάτασπρο λαμπερό καμβά. Το τριγύρω λευκό πίεζε την αδύναμη και ελάχιστη σύσταση μου προσπαθώντας να εξαλείψει την παραφωνία. Εγώ πάλευα να αποδείξω, ότι υπάρχω. Ότι αυτή η παραφωνία δίνει το νόημα της στο λευκό. Ότι αν σβήσει, πιθανότατα και το λευκό να σβήσει μαζί του, σύμφωνα με τον Ηράκλειτο. Περίεργη η ονειρική διεργασία...σαν να προσπαθει να αποδείξει με τον δικό της περίεργο και διεστραμμένο τρόπο, τις πικρές αλήθειας της πραγματικότητας

- Όνομα; Μάζα, παρουσία, εμφάνιση, φιγούρα... Πρέπει να την βρούμε οπωσδήποτε. Ίσως πλέον μπορείτε να βοηθήσετε, τώρα που δεν χρειάζεστε πλεόν τα γυαλιά...