Το ίδιο πράγμα γραμμένο με διαφορετικούς τρόπους. Σαν να ψωνίζεις μία δίχρωμη γραβάτα και σπας το κεφάλι σου, αν είναι μπλε με άσπρη ρίγα ή άσπρη με μπλε ρίγες. Είναι θέμα ποσότητας του χρώματος θα μου πεις. Είναι ψυχολογικό θα σου απαντήσω, πριν σε στραγγαλίσω με αυτή. Μην σοκάρεσαι! Είναι ένα ακόμα κοινωνιολογικό πείραμα από αυτά που σου αρέσουν! Ή πλέον πρέπει να λέω άρεσαν; Μαύρο γέλιο ποτίζει την καρδιά μου!
Το διάστημα στο χώμα, που ο χρόνος σου ξεσκίζει αδυσώπητα την φρέσκια σάρκα, θα σου φαινόταν το πιο ενδιαφέρον. Για 363 ημέρες νιώθουμε ότι ζούμε σε ένα οπτικοακουαστικό τριπάκι. Μία συνεχής ροή από ανατριχιαστικούς και ανεπανάληπτους ρυθμούς. Ένα ανελέητο γύρισμα κινηματογραφικών σκηνών, που ο Χίτσκοκ θα ένιωθε νήπιο μπροστά τους. Όσο τα σκουλίκια καταβροχθίζουν κομμάτια από το σάπιο κουφάρι σου, καταβροχθίζουμε εμπειρίες σχεδόν μιας ουτοπικής πραγματικότητας.
Και τότε κάποιος τραβάει την πρίζα και τα πάντα σβήνουν. Σκοτάδι. Ησυχία. Για θύμισε μου ποια είναι η διαφορά μας τώρα;
Το πείραμα δεν πέτυχε, δεν το έπιασες έτσι; Μόνη διαφορά μας η γραβάτα, αυτή ήταν πάντα, αυτή θα είναι πάντα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου