Connected.

Περίεργο, αλλά τα γυάλινα αντίγραφα σου σε διάφορες πόζες δεν μου προκάλεσαν το παραμικρό ενδιαφέρον. Αντιθέτως, σαν να σε πάγωσαν μου φάνηκε, σταματώντας κάθε γωνία σου και κάθε στίγμα σου, δίνοντας μου την ευκαιρία να παρατηρήσω την λαθεμένη κατασκευή. Προσπαθούσα να εντοπίσω τις ομοιότητες με το υπέροχο πλάσμα μπροστά μου. Η ζωντάνια και η αέναη στιγμιαία αλλαγή των σημείων του δέρματος σου, καθώς σε παρατηρούσα, σμίλευαν ένα τέλειο πρόσωπο και οι σκιές κατάφερναν να σου δώσουν την γλυκύτητα, που το στιλπνό άγριο φως σου στερούσε, ώστε να μπορέσει να σε αποθανατίσει σωστά.

Θα μπορούσα να σου μιλάω για ώρες, να σε κάνω να γελάσεις, για να αντικρύσω το ξεχωριστό φωτεινό σου βλέμμα και τα έντονα σουφρωμένα χείλη σου, αλλά οι ηλεκτρικές λέξεις παραμένουν πάντα λείες και άρτιες. Δεν ξεθωριάζουν, δεν ζαρώνουν και δεν φωτίζουν, όπως εκείνη η λάμψη στο βλέμμα σου ή εκείνη η μικρή ρυτίδα στο χαμογελαστό σου μέτωπο. Αυστηρά τακτοποιημένες σε σειρές, δειλιάζουν να ξεμυτίσουν και παραμένουν άλαλες και άβιες να με παρατηρούν. Κάποτε παύουν. Ο καθωσπρεπισμός τους και η αχρωμία τους μας στερούν την έμπνευση.

Μετατρέπουν την χημεία σε ηλεκτρισμό. Το αντίγραφο αδυνατεί να φτάσει την αίγλη του πρωτότυπου, την έξαψη της επαφής. Απλά εκδίδει σε μαζικές κόπιες ένα υποκατάστατο. Ακόμη να συνηθίσω την ταμπλέτα φαγητού, Μου λείπει η υφή, η όψη, η ηδονή της βρώσης. Καταπίνω το χάπι και έχω μόλις καταβροχθίσει μια μπριζόλα, προτού καν προλάβω να κουνήσω τους σιελογόνους μου. Η σάρκα λιπάνθηκε με το απαραίτητο καύσιμο, το μυαλό και η ψυχή όμως εμμένει στην ανισορροπία της. Ίσως, γιατί θυμάται παλιά. Αυτό το παλιά που αρχίζει να μην υπάρχει τίποτα πια που να το θυμίζει.

Τουλάχιστον, για τα απτά πράγματα, όπως το φαγητό, έχεις και ένα οπτικό ολόγραμμα για να σου θυμίζει την ύπαρξη ή την ανυπαρξία τους. Πώς διατηρείς όμως ένα συναίσθημα, όπως η προσωπική επαφή, που δεν υπάρχει κάτι απτό να στο θυμίζει. Ένα συναίσθημα συντηρείται ουσιαστικά μόνο μέσω της αναβίωσης. Θυμόμαστε μόνο ειδάλλως την συγκεκριμένη στιγμή που το νιώσαμε. Ένιωσα ευτυχισμένος ΟΤΑΝ... Αυτή η χρονική περιγραφή του συναισθήματος, που συνήθως συνάδει μαζί με την αιτίαση. Προσπαθούμε με χρόνους και λόγους να περιγράψουμε κάτι που δεν μπορεί να περιγραφεί με λέξεις. Τι γίνεται όμως αν αυτό το συναίσθημα δεν ξανασυμβεί; Αιτίες και γεγονότα δεν θα μπορούν να μας περιγράψουν κάτι που δεν θυμόμαστε πώς είναι. Θλιμμένη νοσταλγία στους εναπομείναντες α- μνησιακούς.

Το οξυγόνο ειρωνικά φθείρει τα ηλεκτρονικά εξαρτήματα και αυτά για να το εκδικηθούν ρούφηξαν όλο το δικό μου αέρα. Αποδρώ καταπιεσμένος στην φύση. Δεν αντέχω. Παίρνοντας βαθιά ανάσα ψάχνω μια ζώσα ψυχή τριγύρω, θέλω να νιώσω την επαφή. Η κρίση αφύπνισης με βρήκε μάλλον μόνο. Το γυαλί νίκησε το δέρμα, αυτή τη φορά όμως το κατακρεούργησε αναίμακτα. Από χώμα ο άνθρωπος, από άμμο το γυαλί, τι πιο φυσικό να συνδέονται.

Ψαύεις απαλά το γυάλινο χέρι μου, ραγίσματα σημαδεύουν την στιλπνή επιφάνεια. Χους ει και εις χουν απελεύσει σκέφτομαι, πριν με παρασύρει ο άνεμος στο επινίκιο ταξίδι. Με το άγγιγμα γκρεμίζω τους γυάλινους γίγαντες σας, σαν άλλος σαλεμένος Δον Κιχώτης. Σας παρασέρνω σε παλιές θύμησες της αυθόρμητης τρανταχτής παρέας. Κοιτάζω ξάφνου πίσω και η ζέστη ξαναζέχει την άμμο, νέοι γίγαντες ανυψώνονται από ισχυρότερο υλικό.

Χαμογέλασε και άγγιξε τους. Αν γίνουν χίλια κομμάτια, αποθεοποίησε τους. Τότε μόνο θα ζήσεις το ταξίδι ελεύθερος.