Κλείσε τα μάτια.

Κάθισε ακίνητος με τα χέρια στο στήθος. Παραλυτικό σκοτάδι και νεκρική ησυχία. Κατέλυσες τα βασικά φαινόμενα της ζωής. Ο χρόνος και ο τόπος παύουν να υπάρχουν. Μοναχικός μέσα σε εικόνες στο μυαλό σου απορρείς. Υπάρχει ακόμη εκεί έξω αυτό που υπήρχε πρίν; Είσαι τόσο εγωιστής να πιστεύεις, ότι εσύ καθορίζεις την ύπαρξη των αισθητών πραγμάτων. Αν έπαυες να αναπνέεις, θα συνέβαινε το ίδιο και σε όσους έχεις γνωρίσεις στην ζωή σου. Δύο λεπτά σκοτάδι σε ανέλκυσαν στην θεϊκή σου υπόσταση. Τα ίδια δύο λεπτά σε οδήγησαν σε ένα πρωταρχικό βίωμα των θεικών οντοτήτων...την μοναξιά. Άνοιξε τα μάτια...

Πέντε ροζιασμένα δάχτυλα. Πριν λίγο δεν ήταν σαρκώδη, γεμάτα ζωή; Κανείς δεν μπορεί να στο επιβεβαιώσει. Το δωμάτιο στο ημίφως φαντάζει άδειο. Χαϊδεύεις τις ρυτίδες στο κακοζωϊσμένο πρόσωπο. Από τα χαμόγελα της ζωής λες θα είναι, δεν μπορεί. Περίεργο, βέβαια, που το συγκεκριμένο χαμόγελο δεν μπορείς να το σβήσεις. Σαν να έχει σμιλευτεί περίτεχνα από τον τεχνίτη χρόνο. Και όμως δεν αισθάνθηκες ποτέ την παρουσία του. Ήταν εκεί δίπλα σου όλο αυτό το διάστημα. Σου έδινε χαρές και λύπες και εσύ απασχολημένος, δεν τον πρόσεξες ποτέ. Σκάλιζε μεθοδικά το κορμί σου, αλλά ποτέ δεν έβρισκες το χρόνο να σταματήσεις και να κοιτάξεις. Πάντα σκεφτόσουν να δεις, μα πάντα το ανέβαλλες. Αναστρέψιμος ο χαμένος χρόνος, θα τον αναπληρώνες αργότερα. Το αργότερα ήρθε νωρίτερα από ότι το περίμενες...

Τα χείλη γοργά γεύονται τα υφάλμυρα δάκρια. Ποτέ δεν είναι αργά, έτσι σου είχε εκμυστηρευτεί κάποιος κοντινός σου άνθρωπος. Που βρίσκονται, λοιπόν, όλοι, τώρα που τους χρειάζεσαι; Άργησες να τους δώσεις το γέλιο σου και φύγανε; Άργησες να τους δώσεις την καρδιά σου και φύγανε; Το είχες σίγουρα στο μυαλό σου. Ένα επαναλαμβανόμενο αύριο, που ποτέ δεν ερχόταν. Πονηρός ο χρόνος σου άφηνε μόνο ανούσια χτες, γεμάτα εξουθενωτικές δικαιολογίες για να γεμίζεις τον άδειο χρόνο σου. Για να νιώσεις κατά τρόπο "ζωντανός", άφησες πίσω πρόσωπα. Σε ξεγέλασαν ότι η ζωή έχει νόημα χωρίς τις στιγμές. Οτι κενές στιγμές χωρίς ανθρώπους είναι η πεμπτουσία του ζειν. Το σκοτάδι δεν έχει την ίδια άποψη. Φέρνει μοναξιά και δυστυχία.

Το φλέμμα ανεβαίνει στο λαιμό με τον εξουθενωτικό βήχα. Το πρόχειρο μαντίλι βάφεται κόκκινο, αλλά στο σκοτάδι μοιάζει με μαύρη μάζα, έτοιμη να σε καταπιεί. Η γνώση προκαλεί δυστυχία. Κοίτα τους πρωτόπλαστους. Ξέπεσαν στα ανθρώπινα βάσανα, λόγω της δίψας τους για μάθηση. Τώρα ξέρεις, αλλά είναι αργά. Σίγουρα δεν θα έκανες τα ίδια λάθη. Θα άρπαζες κάθε στιγμή και θα την μετουσίωνες σε φωτεινά αστέρια, να νικήσεις το σκοτάδι που σε κατέκλυσε, να νικήσεις την μοναξιά. Ο αχνός από τα ρουθούνια σου εξαφανίζεται και το ελάχιστο φως από το δωμάτιο σβήνει.

Άνοιξε τα μάτια... Οι ρόζοι είναι άφαντοι. Φως λούζει το άδειο δωμάτιο.

"Από αύριο λέω να ξεκινήσω να ζωγραφίζω τον δικό μου ουρανό. Είμαι τόσο κουρασμένος σήμερα..."