Για μια γυναίκα και ενα EGO...

Το νέο του ΕGO είχε μόλις καταφθάσει και γυάλιζε θανατηφόρα στο μικρό χώρο πάρκινγκ, που είχε δημιουργήσει στην μπροστινή πλευρά της αυλής. Ασημένιες μεταλλικές ζάντες, σαλόνι πρώτης ποιότητας με δερμάτινο φινίρισμα, το βλέμμα του όμως δύσκολα αποτραβιόταν από την αποσπώμενη μεταλική οροφή. Μία απόφαση της τελευταίας στιγμής, ένα μικρό αμάρτημα στο οποίο του επιτρεπόταν να υποπέσει, τώρα που τα πράγματα πήγαιναν καλά επαγγελματικά. Βέβαια χρήματα δεν είχαν περάσει ακόμη από τα χέρια του, αλλά και μόνο η αίσθηση της αναμονής, τον έκανε να θέλει να ξοδέψει τους μισθούς των επόμενων μηνών μονορούφι, για να ζαλιστεί από το ποτό της κατανάλωσης.

Οδηγούσε για χρόνια ένα από το πρώτα μοντέλα EGO και είχε αποδειχτεί αρκετά χρήσιμο στην κοινωνική του πρακτική. Το EGO του είχε καταντήσει επέκταση του ίδιου του εαυτού του, μετά από τόσα χρόνια που όδευαν μαζί τις ανηφόρες και τις κατηφόρες όλων των ειδών. Το τελευταίο διάστημα, όμως, οι φθορές του είχαν αρχίσει να γίνονται εμφανείς και ενοχλητικές. Αδύνατο πλέον κάποιες φορές να το κρατήσει σταθερά στον δρόμο, γεγονός που θα μπορούσε να αποβεί μοιραίο. Ήταν πλέον εμφανείς οι αμυχές στο χρώμα από διάφορους, που θελαν μόνο και μόνο να τον πληγώσουν, επειδή γνώριζαν πόσο σημαντικό ήταν για τον ίδιο.

Το είχε τρακάρει κιόλας κάνα δύο φορές, αλλά πάντα τον ενοχλούσαν αυτές οι αναμνήσεις. Κυρίως γιατί, όλως παραδόξως, πάντοτε βρισκόταν με κάποια γυναίκα, όσες φορές συνέβη. Και αυτό και αν ήταν πλήγμα για το EGO του. Τις άκουγε να μιλάνε, για το πόσο επικίνδυνο φαίνεται στην οδήγηση και πάντα ως δια μαγείας ξεκινούσαν να μιλάνε για άλλα αμάξια, που οι ίδιες θεωρούσαν να του ταίριαζαν καλύτερα. Είχε συνείδηση, σαφώς, ότι θα κατέληγαν στο αμάξι, που οι ίδιες πάντα επιθυμούσαν. Για αυτό μόλις έβρισκε ευκαιρία, την άρπαζε από τα μυαλά και κατάφερνε να αλλάξει θέμα. Το EGO του δεν το άλλαζε με τίποτα. Αυτά τα έλεγε βέβαια, προτού την γνωρίσει.

Ακόμη θυμόταν την πρώτη φορά που συναντήθηκαν. Έβγαινε από το όχημα της με έναν αέρα, που του είχε κάνει ισχυρή εντύπωση. Το EGO του ήταν φανερό, ότι δεν φτουρούσε μπροστα στο δικό της. Έντονη κατασκευή με ισχυρά κρατήματα, εντυπωσιακό αμάξωμα και ένα γυαλιστερό κόκκινο χρώμα αμέμπτου φύσεως. Εξαρχής κατάλαβε ότι θα είχε προβλήματα, αλλά δεν γνώριζε ακόμη το μέγεθος της αλλαγής. Δεν του πήρε καιρό να το μάθει.

Ένα κάταστρο βράδυ οδηγούσαν το EGO του σε ένα μοναχικό δρομάκι στο δασύλλιο στα προάστια της πόλης. Τόσο αργά βράδυ καθημερινής, κάποια φώτα μόνο άλλαζαν το σκηνικό της διαδρομής ανα αραιά χρονικά διαστήματα, αλλά εδώ και κάνα μισάωρο ούτε καν αυτά. Είχε ακολουθήσει την διαδρομή αυτή πολλές φορές στο παρελθόν και σίγουρα θα την έβρισκε ενδιαφέρουσα. Του είχε ζητήσει να πάνε κάπου, που θα είναι μόνο οι δυο τους και τα άστρα και ήταν η πρώτη σκέψη στο μυαλό του.

Το αποφάσισε. Του είχε ξαναέρθει ακόμη μια φορά, αλλά δεν είχε το θάρρος. Ήταν δίπλα του τώρα και αυτό του έδινε τόλμη. Ήταν αποφασισμένος να το ζήσουν μαζί. Έσβησε τα φώτα και αφέθηκε στην πανδαισία των φώτων του ουρανού. Πάτησε το γκάζι και παιχνιδιάρικες τροχιές ακτίνων σχηματίστηκαν στα μάτια του. Είχε τόσο εντυπωσιαστεί, που είχε γύρει σιωπηλή στον ώμο του, ανίκανη να εκφραστεί μπροστά στην ομορφιά του τοπίου. Και αυτός με την σειρά του τόλμησε να σκεφτεί να αφεθεί στην μαγεία της κοινής τους εμπειρίας.

Τα φώτα δυνάμωσαν έξαφνα και το όνειρο έσβησε στους καπνούς και τον χαμό. Η όραση του θόλωσε και έχασε τις αισθήσεις του.

Όταν ξύπνησε έιχαν περάσει δύο εβδομάδες. Δεν θυμόταν τίποτα, παρά ένα αίσθημα μοναξιάς και αδιόρατης οργής. Είχε εξαφανιστεί. Του είπαν ότι ανάρρωσε γρήγορα, αλλά δεν ήρθε ποτέ να τον δει. Μόνο μπήκε στο αμάξι της και έφυγε προς άγνωστη κατεύθυνση. Κατέρρευσε. Αυτό που τον διέλυσε δεν ήταν η απώλεια της παρόλα αυτά. Ήξερε πως δεν άξιζε να την κατηγορεί. Αυτή ήταν η φύση της. Το EGO του όμως. Καταρρακώθηκε, όταν είδε τα απομεινάρια του μετά το ατύχημα.

Έβαλε μπροστά και ένιωσε μια έξαψη, όταν άκουσε το αγαπημένο του κομμάτι στα ηχεία. Άνοιξε την οροφή και πάτησε το γκάζι. Ένιωσε τον αέρα να τον παρασέρνει. Υπέροχη νύχτα και η σημερινή. Τα μακριά μαλλιά του έμπαιναν συχνά πυκνά εμπόδιο στα μάτια του. Τώρα πια δεν τον ένοιαζε. Έσβησε τα φώτα και πάτησε ακόμη δυνατότερα το γκάζι. Οι στροφές στην μηχανή ανέβασαν μαζί τους τις εντυπωσιακές λάμψεις. Και τότε για λίγα δευτερόλεπτα πριν τη σύγκρουση το ένιωσε. Την απόλυτη ομορφιά. Την απόλυτη ευτυχία...

Εκ θαύματος γλίτωσε ελέγαν οι γιατροί και χρειάστηκαν αυτή τη φορά δύο μήνες για να βγει από το καταραμένο νοσοκομείο. Την είδε την μεθεπόμενη μέρα τυχαία στο δρόμο. Όχι την ίδια, αλλά γνώρισε το αμάξι της. Γέλασε. Δεν θα μάθει ποτέ πως είναι να τολμάς να διαλύεις μόνο σου το EGO σου. Να γίνεσαι ένα με τα σίδερα. Και το περίεργο είναι πως αυτή του το δίδαξε.

Αποφάσισε να γυρίσει με τα πόδια σπίτι...