Ενθύμιον.

Αγαπητή Άννα,

έλαβα προ ολίγου την έκπληξη σου με την ημερήσια αλληλογραφία μου. Ήταν τόση άκρατη η ευχαρίστηση και ο ενθουσιασμός, που δεν έχασα ευκαιρία. Αμέσως στρώθηκα στο μικρό υποφωτισμένο γραφείο μου στο νωτισμένο υπόγειο, άρπαξα την αγαπημένη μου πένα και άρχισα να λαξεύω στο χαρτι λέξεις, μήπως και καταφέρω στο ελάχιστο να σου μεταδώσω το ανατριχιαστικό συναίσθημα νοσταλγίας, που με συνεπήρε. Αν κάπου βρεις τις σκέψεις μου χειμαρώδεις, ενοχοποίησε την έντονη συναισθηματική μου κατάσταση.

Πώς μπορεί ένας δίσκος βινυλλίου, ένα άψυχο αντικείμενο, να ενεργοποιήσει ήχους και εικόνες στο μυαλό σου; Ένας πλαστικός δίσκος, χαραγμένος με κυκλικά παρόμοια μοτίβα, τίποτα το εντυπωσιακό. Μία ετικέτα ξεσκισμένη και ξεθωριασμένη σχεδόν από τον χρόνο, αποκρουστικό θέαμα στην σύγχρονη εποχή του εικονολάγνου βιομηχανικού σχεδιασμού. Ένα σκουπίδι στα δικά σου χέρια, πολύτιμος θησαυρός στην δική μου ψυχή. Σαν μια ασπρόμαυρη παλιά φωτόγραφία. Άχρηστο ενθύμιο για σένα, δεν γνωρίζεις κανέναν από τους εικονιζόμενους. Αν σου έλεγα ότι είναι η τελευταία χαρούμενη ανάμνηση μου ως παιδί, πριν το θανατηφόρο ατύχημα των γονιών μου, δεν θα δάκρυζες; Αυτή την φωτογραφία μου επέστρεψες σήμερα με το δώρο σου. Ευλογημένη να 'σαι!

Από το όνομα του μεγάλου συνθέτη Richard Strauss αχνοφαίνονται τα τέσσερα πρώτα γραμματα. Έτσι, νιώθω και εγώ πλέον πλούσιος, βαθύπλουτος. Η μνήμη μου ανατρέχει το καρούλι των σκηνών της ζωής μου και φτάνει στις ασπρόμαυρες σεκάνς, εκείνες τις λίγο θολές και φαγωμένες από τα αδυσώπητα χρόνια. Ο πατέρας μου έχει βάλει το δίσκο στο γερμανικό πικάπ με το ξύλινο φινίρισμα και έχει βυθιστεί στην πολυθρόνα. Το γαλήνιο πρόσωπο του με τα μάτια κλειστά θαρρείς και παρασύρεται από τον ρυθμό των βιολιών και την κόρνας. Οι μετατοπίσεις του κεφαλιού συγχρονίζονταν τέλεια με το τέμπο, με κάθε παύση, με κάθε ξέσπασμα. Μία πρωτόγονη ακολουθία εικόνων, μερικές φορές κωμική οφείλω να παραδεχτώ, βαθιά ρίζωσε στο παιδικό τότε μυαλό μου. Και η μελωδία σαν νανούρισμα εγγράφηκε στην ψυχή μου. Από τις λίγες στιγμές, που ο πατέρας μου έβγαζε την πατριαρχική στολή της αυστηρότητας και άφηνε να φανεί μία χαραμάδα ανθρώπινης ζεστασιάς. Σαν επουράνια τιμωρία για την ύβρη του ύστερα ήρθαν οι βόμβες. Αυτό πίστευα για κάποια χρόνια και κλείστηκα σε μία εσωτερική απομόνωση...

Αλλά ας μην ξεφεύγω από το θέμα. Δεκαετίες αργότερα έψαχνα να τον βρω αυτόν το δίσκο. Τον είχα θα λεγε κανείς σχεδόν θεοποιήσει. Φαντάσου ότι τον είχαμε πάρει μεταχειρισμένο από ένα τοπικό παζάρι. Ηταν χωμένο στον πάγκο ενός περιφερόμενου παλιαντζή, ανάμεσα σε πολύτιμα παλιά βιβλία, που είχαν ξεπέσει να πουλιούνται σε εξευτελιστικές τιμές κιτρινισμένα, μουχλιασμένα και σκισμένα. Ευτυχώς οι συγγραφείς τους, όπως ο Νίτσε, δεν βρίσκονταν μπροστά στις ακολασίες αυτές. Βιβλία, που γράφουν περιφρονητικά περί τις κατώτερης τάξης, να πουλιούνται σε λαϊκές αγορές σαν σάπια φρούτα σε βρώμικους πάγκους. Τραγική ειρωνία.

Δεν μπορώ να καταλάβω, πώς κατάφερες να τον εντοπίσεις. Όταν διάβασα το γράμμα σου σχεδόν έκλαιγα, καθώς η ξεχασμένη μέχρι τότε μελωδία έπαιζε μουσικό χαλί στο μυαλό μου. Δεν έχω στο νέο μου σπίτι πικάπ, αναγκαστικά το έδωσα σε κάποιον παλιαντζή όταν μετακόμισα, καθώς τα νέα εφευρήματα κατόρθωσαν να με διαφθείρουν και μένα. Οι μεγάλοι δίσκοι ως δια μαγείας έσπασαν σε μικρότερα κομμάτια και μετατράπηκαν σε μικρούς γυαλιστερούς δίσκους. Έκανα το σφάλμα, λοιπόν, να πιστεψω, ότι είναι άχρηστο ένα μουσικό μηχάνημα αναπαραγωγής, που δεν έχει πλέον να αναπαράγει μουσική από κάπου. Μοιραίο σφάλμα, αλλά δεν γνώριζα τότε για αυτό το ανέλπιστο δέμα που έλαβα.

Κλείνω εδώ την επιστολή μου αυτή, μεταφέροντας σου την πρώτη αίσθηση, μόλις έπιασα στα χέρια μου τον χαμένο δίσκο. Κόντεψε να μου πέσει από την ταραχή και το τρέμουλο. Ύστερα συνειδητοποίησα, ότι το τρέμουλο ήταν εσωτερικό. Η καρδιά μου τρανταζόταν από την συγκίνηση και τις αναμνήσεις.

Σε χιλιοευχαριστώ για αυτή την ζωογόνο κίνηση σου. Θεώρησε ότι ήδη έχω ακούσει τον δίσκο, αφού οι μελωδίες του είναι χαραγμένες στα κύτταρα μου. Όταν όμως σε λίγες μέρες κατορθώσω να τον απολάυσω και αυτήκοα, θα σε ενημερώσω.

Ο θεός να σε έχει καλά,

Με ευγνωμοσύνη,

Κλάους

Υ.Γ. Συγνώμη για το μαύρο μελάνι, αλλά δεν μπορώ να βρω την μπλε πένα, με την οποία είχα γράψει το προηγούμενο μέρος του γράμματος πριν από αυτό το υστερόγραφο. Άκουσα τον δίσκο, αλλά δεν ήταν αυτό που περίμενα. Η ποιότητα του ήταν κάτω του μετρίου, πιθανολογώ λόγω της υπερχρησίας και της παλαιότητας του. Κάποια κομμάτια, δε, είχαν ελάχιστη ομοιότητα με αυτό που θυμόμουν. Προσπαθώντας να διατηρήσω την ακεραιότητα της ανάμνησης μου, τείνω να πιστεύσω ότι δεν ήταν αυτός ακριβώς ο δίσκος, αλλά κάποιος άλλος, που μάλιστα λόγω της ελάχιστης χρήσης του είχε βέλτιστο ήχο. Διαφορετικώς θα πρέπει να αρχίσω να αμφιβάλλω και για τα υπόλοιπα μέρη της εικόνας στο μυαλό μου, όπως το πρόσωπο του πατέρα μου, πράγμα εντελώς απαράδεκτο για μένα.

Υ.Γ.2 Η αναβίωση των αναμνήσεων, πέρα από μία πρόσχαιρη χαρά, οδηγεί σχεδόν αναπόφευκτα στην ολοκληρωτική καταστροφή τους και την παντοτινή αντικατάσταση τους από μέτριες και πενιχρές μνήμες. Καλύτερα να τις αφήνουμε αλώβητες κλεισμένες στην ψυχή μας, διαμορφωμένες όπως εμείς θέλουμε.

Υ.Γ.3 ΟΧΙ άλλες εκπλήξεις