Walk the line...

Κάθε σημείο της πορεία μας σαν μία τελεία στο χρονικό συνεχές. Κάτι αντίστοιχο με τα κεριά του Καβάφη. Μόνο που ακόμα δεν μας είναι γνωστή η δική μας Ιθάκη. Την φανταζόμαστε μπροστά, τρίβουμε τα μάτια μας, μήπως καταφέρουμε καμιά κλεφτή ματιά, για να μας βοηθήσει να συνεχίσουμε το ταξίδι. Γιατί κακές οι αυταπάτες...έχει τρικυμία η θάλασσα και σήμερα με έχει πιάσει ναυτία.

Ατενίζω το παρελθόν από την κουπαστή. Έχει σκουριάσει, αν και δεν νιώθω ότι είμαι χρόνια στην θάλασσα. Σάπιες μικροσκοπικές εσοχές, φαγώματα από το θαλασσινό αλάτι, έχουν κάνει τις λαμαρίνες του καραβιού οξείς. Τρυπάνε το δέρμα των χεριών μου, καθώς ρίχνω όλο το βάρος μου στα κάγκελα. Δεν με ενοχλεί. Μου αποδεικνύουν ότι μπορώ να αισθάνομαι ακόμη.

Τα σημεία μου, οι τελείες της ζωής μου, ακολουθούν τους οπτικούς κανόνες. Σχηματίζουν μια τρεμάμενη και συνάμα συνεχή γραμμή από τον αχανή ορίζοντα στο στέρνο μου. Καμιά φορά μου ξεφεύγει, γιατί είναι διάφανη, άλλοτε τα παιχνιδίσματα των αντανακλάσεων της στα μάτια μου, καταφέρνουν να την προδώσουν. Νοσταλγικά τεχνάσματα της φύσης, στην προσπάθεια της να μου αποδείξει ότι υπάρχει μοίρα. Μου το υπενθυμίζει με σκληρότητα κάθε φορά, η αδυναμία μου να αλλάξω το παρελθόν. Είναι προκαθορισμένο μου φωνάζει. Και εγώ για να εκδικηθώ σβήνω την γραμμή και φτιάχνω για λίγο μια δική μου.

Από μικρός αναζητούσα τον τρόπο να προφυλάξω τον εαυτό μου από τα ψυχολογικά χτυπήματα. Η απάντηση έφτασε, όταν για πρώτη φορά αντίκρυσα την γραμμή. Όταν την διασθάνθηκα δηλαδή, προσπαθώντας να θυμηθώ στιγμιότυπα της αρκετά σύντομης μέχρι τότε ζωής μου. Η μνήμη ήταν ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα σε θλίψη, δυστυχία, στεναχώρια. Μια φωτογραφική μηχανή, με γεμάτα φιλμάκια από τις καλύτερες, αλλά και τις χειρότερες στιγμές μου. Έκαψα τις άσχημες φωτογραφίες και κράτησα τις υπόλοιπες. Το πρόβλημα μου λύθηκε. Το πίστεψες; Δεν βλέπεις τις στάχτες, που δεν με αφήνουν να αναπνεύσω;

Ουδέν κακόν αμιγές καλού. Ξεχάσαν όμως οι αρχαίοι να τονίσουν την ισχύ του αντιθέτου. Η επιλεκτική αμνησία δημιουργεί αμυχές διαφορετικές, βαθύτερες στην ανθρώπινη φύση. Το τίμημα της ευτυχίας. Προκαλεί μία γαλήνη αντίθετη στην ανήσυχη και πολεμόχαρη ψυχή. Ανιαρό; Στην επιφάνεια μπορεί. Δυσβάσταχτο; Τόσο που να αναζητάς να πληγωθείς, για να καμπυλώσεις την ευθεία γραμμή. Μαζοχιστικό; Φύση του ανθρώπου θα σου απαντήσω.

Πρόσεξε τι εύχεσαι. Μια άγνωστη δύναμη σε βοηθάει. Τραβάει την γραμμή και καμπυλώνει. Αισθάνεσαι και πάλι. Νιώθεις τα έντονα συναισθήματα που απέφευγες τόσο καιρό. Ακουμπάς τα μάτια σου και είναι υγρά. Αισθάνεσαι την καρδιά σου να συστέλλεται, το κορμί σου να πονάει. Αρχίζουν να σου λείπουν τα παλιά αποκαΐδια.

Τρέχεις στο πιλοτήριο και βάζεις τον αυτόματο πιλότο. Το καράβι ήξερε πάντα να σε βγάζει από την μπόρα. Η μπόρα κοπάζει και μόνο ένα αμυδρό ψιλόβροχο ακούγεται στο κατάστρωμα. Το κεφάλι σου ισορροπεί στο σώμα.

Προσπαθείς να θυμηθείς, γιατί έτρεξες στο πιλοτήριο. Μάλλον, γιατί οι στάχτες σε πνίγουν ακόμα. Κάτι μέσα σου ουρλιάζει να μην ευχηθείς αυτό που σκέφτεσαι.

Στηρίζεσαι στην κουπαστή και ψάχνεις για την επόμενη μπόρα...Γαμώτο! Πάλι δεν βλέπεις την γραμμή...