Μπλε, κόκκινα ή πράσινα χαπάκια; Μαχαίρι, κοπίδι ή σουγιάς; Σκοινί ή σεντόνι; Το περίστροφο από την δεξιά ή από την αριστερή πλευρά του κεφαλιού; Βουτιά στο κενό από τον ταράτσα ή απο το ρετιρέ; Μέχρι να το πάρει απόφαση, τον προλαβαίνει η σφαίρα στην καρδιά από ένοπλη ληστεία μια Παρασκευή και 13. Τυχαία, τόσες επιλογές είχε στην λίστα του με τίτλο: "ΠΩΣ ΘΑ ΗΘΕΛΕΣ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ;". Στο τέλος της λίστας σημείωνε εκνευρισμένος: "Χωρίς να χρειάζεται να αποφασίσω."
Αυτόχειρ ο Αισιόδοξος.
Είναι άκρατα δημοκρατικός. Πιστεύει στην μετα θάνατον ζωή για όλους. Ακόμη και για αυτούς, που επέλεξαν να πάρουν μόνοι τους την ζωή τους. Θεωρεί ότι ο θεός είναι τόσο μεγάλος, που δεν μπορεί θα συγχωρεί και τους μαλάκες. Οι σύγχρονοι άνθρωποι συνήθιζαν να το κάνουν συχνά, σκέψου δηλαδή για μία ανώτερη μορφή. Θα τον έπιανε στο φιλότιμο, σίγουρα και για τον ίδιο θα υπήρχαν περιπτώσεις, που θα ήθελε να περάσει στην ανυπαρξία. Όταν πεθαίνουν εκατοντάδες πεινασμένα παιδιά στην Αφρική, την ίδια ώρα που παχύσαρκοι νεόπλουτοι αναφωνούν "Ω, θεέ μου!" για τα εύγεστο φαγητό, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου σύντομα θα πετάξουν, τότε σίγουρα θα ζαλίζεται ο ύψιστος.
Μετά την αυτοκτονία κατάλαβε την δημοκρατικότητα της μεταθανάτιας εμπειρίας. Αιώνες πίσω στην ουρά στο γραφείο "Άμεσης Μετενσαρκώσεως". Όπως του ψιθύρισε διακριτικά ο μπροστινός του, οι κινέζοι είχαν καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος της. Μπορούσε, όμως, να τον βάλει σε προτεραιότητα για κάτι τελευταία σώματα σαλιγγαριών σε ορυχεία μετάλλου, αν ήθελε.
Αυτόχειρ η Συνωμοτική.
Γράφει προσεκτικά το σημείωμα, όπου επιρρίπτει βαριές ευθύνες στον άκαρδο σύντροφο της, που θα την εγκατέλειπε, και σε μία καθημερινή σαπουνόπερα για μικρά εγκλήματα μεταξύ φίλων μια βραδια στο Λεβερκούζεν λίγο έξω από τον σταθμό. Αφήνει διακριτικά το καλοακονισμένο κοπίδι στο κωμοδίνο δίπλα στο τηλέφωνο. Έχει βάλει στην ταχεία κλήση την άμεση βοήθεια και το σημειώνει με έντονα γράμματα στο αυτοκόλλητο. Δένει το σκοινί στον λαιμό της. Βάζει την θηλιά. Ανεβαίνει στο σκαμπό και περνάει την θηλιά σε μία από τις σανίδες, που διέσχιζαν κάθετα το ταβάνι.
Ακούει το αμάξι να μπαίνει στην αυλή της μονοκατοικίας. Μειδιάζει πονηρά. Τα κλειδιά μπάινουν στην πόρτα και αυτή ανοίγει με τριγμούς. Είναι η κατάλληλη στιγμή. Κλωτσάει το σκαμπό και η θηλιά σφίγγει. Το κάθαρμα ανεβαίνει τα σκαλιά, τον ακούει. Πνίγεται, λίγα δευτερόλεπτα αέρα ακόμη. Τον περιμένει μεγάλη έκπληξη.
Χτυπάει το κινητό του. Γουρλώνει τα μάτια. Σκαρφαλώνει στο σκοινί, για να κερδίσει χρόνο. Συνεχίζει να μιλάει στο τηλέφωνο, σβαρνίζοντας τα πόδια του πάνω- κάτω, πάνω- κάτω. "Έλα, άνοιξε την καλέ μου...Άνοιξε την και πνιγόμαστε..." Ξεροβήχει. Ξεψυχάει. Σβήνει. Οι ομιλίες στο κινητό σβήνουν και αυτές και ο άνδρας φεύγει από το σπίτι εκνευρισμένος. Τι τον θέλει πάλι το αφεντικό του στο γραφείο; Η κόρη των ματιών της ασπρίζει και νεκρώνουν.
Κάθε επιτυχημένη σαπουνόπερα βασίζεται στην κατάλληλη στιγμή εξέλιξης των γεγονότων, που απεικονίζει. Ειδάλλως, κόβεται!
Αυτόχειρ ο Ματαιόδοξος.
Τα πρωτοσέλιδα στις εφημερίδες μεγάλης εμβέλειας του ανήκουν. Ο Καρυωτάκης και ο Σωκράτης, τα μεγάλα είδωλα του, τον επικροτούν και τον θαυμάζουν απο ψηλά. Θα γίνει θέμα συζήτησης για μέρες στον σύλλογο "Ξαπέστειλαν Εαυτόν Χωρίς Να Αποτύχουν" (Ξ.Ε.Χ.Ν.Α). Έχει μελετήσει όλους τους μεγάλους του είδους, για να βρει τον σωστό ιστορικά τρόπο αυτοχειρίας. Έγραψε την αυτοβιογραφία του μέχρι την ημέρα του φονικού, για να μην διαστρεβλωθεί η ιστορία από παραπλάνους και δολοπλόκους. Σε μία στιγμή αναλαμπής και έντονης εγκεφαλικής διεργασίας βρήκε τον τέλειο τρόπο να πεθάνει, για να τον μάθουν πλέον και διεθνώς. Αποφάσισε να τον εφαρμόσει λίγες ώρες πριν το δυστύχημα κάποιας σταρλετίτσας, αγαπημένης για την άστατη και βλακώδη ζωή της! Αν περιέργως δεν τον θυμάσαι, ψάξε το σκονισμένο του βιβλίο βαθιά σε κάποιο ράφι ενός παρακμιακού παλαιοπωλείου. Είχε τίτλο: "Ήπια και εγω το κώνιο!"
Αυτόχειρ ο Μεθοδικός.
Μέρες μελετούσε το κατάλληλο περίστροφο. Είχε μάθει τα πάντα γύρω από τα φορητά όπλα. Όροι, όπως λάκτισμα, αυτογεμές, αλληλεπίθετο και το τσοκ, που πριν λίγες ημέρες θα του φαινόταν κινέζικα, τώρα αποτελούσαν κώδικες της μητρικής του γλώσσας. Έψαξε έπίμονα να βρει σφαίρες κατάλληλου διαμετρήματος, καθώς επίσης και την σωστή γωνία και απόσταση, ώστε να μειωθεί η εκτίναξη αίματος, εγκεφαλικών και σωματικών υγρών, αλλά και να υπάρχει γρήγορο αποτέλεσμα. Καθαρόγραψε δύο φορές την επιστολή του, ώστε να μην υπάρχει ίχνος ατέλειας. Έστρωσε ένα παλιό κουρελιασμένο χαλί στην υπολογισμένη τροχιά της σφαίρας. Επικάλυψε τον τοίχο με ένα μεταλλικό επίστρωμα, για να μην μείνει το σημάδι του βλήματος. Ρυθμισε το ξυπνητήρι του στην προβλεπόμενη ώρα και επέμενε να κοιτάζει επίμονα το ρολόι του ανυπόμονος, αλλά σταθερός.
Η αναμονή τον λάκισε. Άρχισε να χάνει την αυτοσυγκέντρωση του. Βαριά τα βλέφαρα του, αρχίζουν να παλεύουν με την υπνηλία. Μόλις κοντεύουν να βγουν νοκ-άουτ, χτυπάει το καμπανάκι για την λήξη του γύρου. Τινάζεται. Πατάει την σκανδάλη σε τυχαία γωνία. Δεν καταφέρνει να πετυχει το κεφάλι του. Με μαθηματική ακρίβεια το βλήμα χτυπάει στο μεταλλικό επίστρωμα, εξοστρακίζεται σε γωνία 63,2 μοιρών και προσγειώνεται με βία μέσω του ανοιχτού παράθυρου στο μυαλό της 63χρονης υπέρβαρης γειτόνισσας, που καθάριζε το διπλανό μπαλκόνι. Σαν ντόμινο έπεσε στο παρκαρισμένο από κάτω αμάξι του και το έκανε γυαλιά καρφιά. Ένα κοφτερό κομμάτι γυαλί καρφώθηκε στο δόξα πατρί περαστικού και τον έστειλε απευθείας για μια τελευταία βόλτα στα κυπαρίσια εκεί κοντά.
"Η τυχαιότητα της φύσης ξεπερνάει κάθε οργανωμένη ανθρώπινη μέθοδο", έγραφε το τελευταιο ματωμένο σημείωμα στον τοίχο του κελιού του. Είχε κρεμαστεί δένοντας άτσαλα ένα λευκό σεντόνι στα κάγκελα.
Αυτόχειρ ο Μελωδικός.
Δεν τον ενδιαφέρει ο τρόπος, αν και εδώ που τα λέμε το πιο πιθανό είναι στις φλέβες του να ορμήσει. Αυτό που τον ενδιαφέρει είναι η μουσική υπόκρουση. Όλη του η ζωή είναι σαν βιντεοκλίπ...μερικά ενδιαφέροντα cuts, αλλά μικρή χρονική διάρκεια. Πρέπει, λοιπόν, και η τελική σκηνή να έχει την μουσική συνοδεία, που της αξίζει. Θα έβαζε το "Requiem for A Dream", τα βιολιά του βγάζαν πάντα μια ατμόσφαιρα λυγμού, αλλά έχει γίνει και αυτό σούπα στην ψευδοκαταθλιπτική τάση της εποχής. Έχει όλες τις μουσικές συλλογές με την λέξη "black" στο ενεργητικό τους, αλλά δεν ξέρει τι χρώμα έχει η κόλαση. Και αν είναι μωβ; Εκεί έπρεπε, τουλάχιστον αρχικά, να ταιριάζει. Η εικόνα ασπρόμαυρη, βρώμικη, αστυλιζάριστη. "Όσοι με τον Χάρο γίναν φίλοι...", αντηχεί στον χώρο, καθώς ρυάκια σκοτεινού κόκκινου αίματος εκσφεδονίζονται με φόρα από τους φρέσκους κρατήρες στα χέρια του. "Με τσιγάρο φέυγουνε στα χείλη..." Το τσιγάρο σιγοκαίει στο πάτωμα. Όπως και τα όνειρα του. Ανίκανος να κινήσει τον παραμικρό μυ εξωτερικά, γελάει μέσα του. "Πάντα γελαστοί και γελασμένοι!". Η καύτρα φτάνει στο φίλτρο. Αυλαία.
Αυτόχειρ ο Ιδανικός.
Κοιτάει την ζωή στα ίσα. Μάγκας μπροστά στα δύσκολα. Γυαλίζει το μάτι του, καθώς προχωράει. Συννεφιασμένο το βλέμμα του, ακόμα και στον ηλιόλουστο ουρανό. Οι δυσκολίες δεν τον τρόμαζαν ποτέ. Αυτή η καμπύλη στην πλάτη του, όμως, από την συσσώρευση των δεινών του είχε αρχίζει να τον κουράζει. Πάνω στην νεότητα του το αντιμετώπιζε με όρεξη, ίσως και με λίγο χιούμορ. Καθώς, ωστόσο, άρχισαν οι άσπρες τρίχες του να εξορίζουν τις μαύρες και τα σκαπτικά μηχανήματα ξεκίνησαν το έργο τους στο μέτωπο του, η αισιοδοξία του κάμθηκε. Με την σοφιά των χρόνων αποφασίζει να θέσει αυτός το τέρμα, προτού του το επιβάλλουν. Μία εβδομάδα μετά ήρθαν με ταχυδρομείο τα άσχημα μαντάτα. Η "Καλπάζουσα Λευχαιμία" είχε μουντζουρωθεί από την υγρασία και δύσκολα διαβάζονταν. Άλλωστε, ήταν αργά.
Η επιστήμη αναζητά συνεχώς νέες σοβαρές και γελοίες αιτίες για αυτή τη μοναδικά ανθρώπινη συμπεριφορά, που δεν συναντάται σε άλλους ζωντανούς οργανισμούς. Σημάδι ανωτερότητας ή κατωτερότητας; Μελλοντικές έρευνες ίσως έχουν περισσότερα στοιχεία...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου