Tribute.

Η μορφή σου σαν υγρή οπτασία αχνίζει τους καθρέφτες του μυαλού μου. Αυτούς που αντανακλούν κάθε αρχή της σκοτεινής ζωής μου. Ζέση και στοργή ξεπροβάλλουν από τα μέσα σου, ακόμα και όταν ο μαύρος μου εαυτός σε περιβάλλει. Όταν σε πληγώνω, ματώνεις αναδεύοντας μυρωδίες μύρων. Όταν με πληγώνεις, βουτάς στην άβυσσο και μου απλώνεις το ροζιασμένο χέρι σου. Με τραβάς στο φως και κρύβεσαι στην σκιά μου. Εγώ ήμουν πάντα ο πρωταγωνιστής και εσύ ένας σταθερός υποβολέας, αφανής σωτήρας στις δύσκολες ατάκες. Και είναι πολλές οι στιγμές που ξεχνάω τα λόγια μου...Υπέμενε με!

Το πρώτο σου χάδι βάλσαμο στην ψυχή μου. Μοναδική φωτεινή ανάμνηση στα σκοτεινά μου μονοπάτια. Είναι κακοτράχαλος ο δρόμος. Σκοντάφτω και βαριανασαίνεις. Σκύβεις να απαλύνεις τις πληγές. Κοιτάζω τα δικά σου πόδια βαθιά πληγωμένα. Πιστός συνοδοιπόρος χωρίς βαρυγκωμίες. Και αν κάποτε παραπονεθείς, είναι γιατί έχεις ξανακάνει το ταξίδι. Προσπαθείς να με γλιτώσεις από τις κακοτοπιές, που σε σημάδεψαν. Ξεχνάς ότι τώρα ακολουθούμε τα δικά μου βήματα. Να κάνω τα δικά μου λάθη...Άφηνε με!

Η νέα σου μοναξιά με σκοτώνει. Άδικο να μην μπορώ να επιστρέψω την πολύτιμη προσφορά σου. Ο χρόνος κινείται διαφορετικά σε κάθε ζωή και φοβάμαι την στιγμή, που δεν θα μπορέσουμε στο παραμικρό να συγχρονίσουμε τα ρολόγια μας. Η σιωπή σου δυσβάσταχτη στον κόσμο μου. Θυσιάζω το είναι μου για σένα, αλλά ποτέ δεν φτάνει, το γνωρίζεις. Ποτέ δεν θα πάψω να αγαπάω το χαμόγελο σου, μόνο ενίοτε αργώ να το συναντήσω...Κατάλαβε με!

Ζητάς κάτι παραπάνω σε αυτό τον παράταιρο φόρο τιμής. Τα περίτεχνα λόγια ποτέ δεν ήταν το φόρτε σου. Συχνά σβήνουν και παρασύρονται στον δυνατό αέρα. Σήμερα, όμως, θα κάνεις μια εξαίρεση. Το χρωστάς στα βουρκωμένα μάτια σου. Με αγκαλιάζεις τρυφερά, όπως έκανες πάντα, σκύβεις και μου ψιθυρίζεις γλυκά στ' αυτί:

"Σε αγαπάω, θησαυρέ μου!Αγάπα με!"