Διαφανείς Συνήθειες.

Το πέμπτο "θα" που ξεχύθηκε από τα ηχεία της παλαιολιθικής συσκευής τηλεόρασης στο γραφείο, κατάφερε να τον αποσυντονίσει. Είχε αναγκαστεί να επαναλάβει το μέτρημα τρεις φορές, για να είναι σίγουρος. Θέση ευθύνης σήμαινε να αναγκάζεσαι να θυμάσαι λεπτομερώς ανούσιες πράξεις, που η ατέρμονη επανάληψη τους ήταν ακόλουθο να τις σβήσει από την μνήμη σου. Κλείδωσες και έβαλες το κλειδί στην δεξιά σου τσέπη. Το θυμάσαι; Πόσο σίγουρος είσαι ότι θυμάσαι την σωστή τσέπη. Το ένστικτο σε οδηγεί, αφού πάντα αυτό έκανες. Ή μήπως έτσι νομίζεις.Το πιθανότερο, να σου έχει καρφωθεί κάποια έντονη εικόνα από τις πρώτες φορές, τότε που σε ένοιαζε. Η ατελείωτη ομοιότητα των μικρών κινήσεων σκοτώνει τις αισθήσεις σου. Εγκεφαλικό τέλμα. Το εγκεφαλογράφημα τσιτώνει και σβήνει. Πλέον αναλαμβάνει η συνήθεια.

Το ασυναίσθητο μάτι μου έλκεται από την φωτεινή οθόνη. Σιχαμερή φιγούρα ξερνάει λογίδρια στους φανατισμένους. Πουλάει την ελπίδα στον πάγκο για πασατέμπο."Γαμώτο! Πάλι έχασα το μέτρημα." Τα παρατάω, δεν υπάρχει σωτηρία. Είναι ιδέα μου ή κάποιος κατέβασε την ένταση στο κεφάλι μου; Αρπάζω το τηλεχειριστήριο και δυναμώνω. Το σήμα δείχνει τέρμα, αλλά εγώ έχω χάσει την στάση μου. Ποιος ακούει πάλι τον διευθυντή μου αύριο το πρωί. Εγώ πάντως μάλλον όχι! Δεν μου ακούγεται αστείο, αλλά γελάω. Η πρώτη πρωτότυπη κίνηση της ημέρας.

Ακουμπάω την σφραγίδα στο γρατσουνισμένο γραφείο. Ακλόνητος φίλος στη δουλειά αυτή. Ηδονή κάθε χτύπημα στην λευκή σάρκα του χαρτιού. Σαν δήμιος κοιτάω λάγνα τα φονικά μου εργαλεία.

"Κάθε αίτημα του πελάτη, που αποπερατώνεται, πρέπει να σφραγίζεται εμφανώς με την προσωπική σας σφραγίδα", του είχαν πει στην εκπαίδευση για τη θέση. Του είχαν παραπετάξει και κάποια μαρκετίστικα φυλλάδια, για να του πουλήσουν το κύρος της υπηρεσίας. Κάπως έπρεπε να δικαιολογήσουν, γιατί το βλέμμα τους στρεφόταν πάντα προς τα πάνω, όταν του απήυθυναν το λόγο. Η αξία του όντος στην κλίμακα της υπηρεσίας ήταν αντιστρόφως ανάλογη των νοητικών ικανοτήτων του. Είχε συμπεράνει από τις πρώτες μέρες, ότι λειτουργούσε μια νέα περίεργη κλίμακα εκεί. Χρυσό προσόν στην υπηρεσία το μέγεθος της γλώσσας σου. Παραξενέυτηκε αρχικά. Λίγους μήνες μετά θα έπαιρνε όρκο, ότι η γλώσσα του μεγάλωσε κατά λίγα εκατοστά. Η προαγωγή δεν αργούσε.

Ανώτερο αξίωμα, περισσότερες σφραγίδες. Κρυφό όνειρο κάθε τυπολάγνου. Δεν το κρύβω και δικό μου πια. Ένιωθα ότι άλλαζα, όσο περνούσε ο καιρός. Άρχισα να κοιτάω ψηλότερα και εγώ. Άρχισα να χάνω την κατεύθυνση της ματιάς σου. Μια συνεχής ακολουθία των ίδιων λέξεων νανούριζε ρυθμικά το μυαλό μου. Έπαψα να σε προσέχω. Κανείς δεν προσέχει τους χτύπους του ρολογιού μετά από ώρα. Δεν παύουν να υπάρχουν. Για μένα, όμως, λείπουν. Έχουν γίνει ένα με την βουή. Ακόμη και με την σιωπή. Εσύ κατέβασες, λοιπόν, τον ήχο στο μυαλό μου. Σε είχα κάνει αόρατο, απρόσωπο.

Μου πετάς με δύναμη το τηλεχειριστήριο. Η αδρεναλίνη αργεί να αγκαλιάσει το μυαλό μου και βρίσκομαι αντιμέτωπος με το μοιραίο. Το φονικό σου όργανο διαπερνάει τη μάζα του σώματός μου, αλλά με αφήνει αλώβητο. Γκρεμίζεται στο πάτωμα, χωρίς σημάδι ανθρώπινης σάρκας. Δυναμώνω την τηλεόραση και συνεχίζω να βάζω σφραγίδες.

"Δέσμευση μας η διαφάνεια". Χειροκροτάω. Να και κάτι ειλικρινές...