Τώρα εσύ είσαι ο λαγός και μπαινοβγαίνεις στο καπέλο μου. Τα συμπλέγματα σου σε ακολούθησαν και πάλι. Σε εμποδίζουν να κοιτάξεις το λευκό μαντίλι. Προτιμούν να παίζεις με την μαύρη τρύπα στα πόδια σου. Βουτάς χωρίς πολύ σκέψη. Ούτε καν σου πέρασε από το μυαλό έτσι; Βλέπεις το άσπρο φως να σε πλησιάζει και τρέχεις, ανήμπορος να μην ανταποκριθείς στο κάλεσμα. Πεπρωμένο, μοίρα και μια αίσθηση βλακείας συναντιούνται στο διάβα της σφαίρας από τον εγκέφαλο σου. Αίμα και ζεστά εντόσθια ραντίζουν το μαντίλι. Το βροντερό γέλιο του μάγου συμπληρώνει την ελεγειακή ατμόσφαιρα. Πέρασε η ώρα, σε λίγο θα επιστρέψουν οι θεατές.
Το μαντήλι μαζεύεται σιγά σιγά στο ειδικό θηκάρι στο μανίκι του. Η σοφία του κόσμου μαζεμένη σε ένα κομμάτι ύφασμα. Η πεμπτουσία της απλότητας. Μην ψάχνεις να βρεις τι έκρυβε. Είναι αργά πλέον, ήδη άρχισαν να μπαίνουν οι πρώτοι. Γυρίζει και σερβίρει ένα πρόγευμα σε αυτούς τους τυχερούς. Ένα παρδαλό μαντήλι περιδιαβαίνει τα λεπτεπίλεπτα δάχτυλα του. Χειροκροτούν με παιδική αγνότητα.
Κρυφοκοιτάς από τα πίσω καθίσματα. Ο λαγός γίνεται πορφυρός και μετά πράσινος και μετά μωβ. Ο μάγος δείχνει θλιμένος. Ξέρει ότι έχει χάσει. Εσύ είσαι το κόλπο. Εσύ κρατάς το όπλο και ανοίγεις τρύπες, βάφοντας τον κόσμο. Χειροκροτάς περήφανος, που το κατάλαβες επιτέλους.
Το θέατρο έχει πλέον γεμίσει. Δεν καταλαβαίνεις γιατί ξαφνικά νιώθεις και πάλι θλιμένος. Σαν να είσαι ασπρόμαυρος σε ένα πολύχρωμο κοινό.Πάλι ξεγελάστηκες νομίζοντας ότι είσαι ένας απο αυτούς.
Ορμάς στο καπέλο και χάνεσαι. Με μιας το κοινό εξαϋλώνεται και ιστοί και σκόνες καλύπτουν τα καθίσματα. Δεν τολμάς να βγεις από την μαύρη σου τρύπα, τρέμεις ότι δεν θα υπάρχουν χρώματα εκεί έξω πια.
Τραβάς το μαντήλι από το μανίκι και οι αυλακιές στο ζαρωμένο σου μέτωπο τεντώνουν. Πώς και δεν το είχες σκεφτεί τόσο καιρό. Ήταν μπροστά στα μάτια σου...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου