Υποκριθείτε, παρακαλώ...!

"Οι μεγάλες υποκρισίες δεν υπάρχουν για να κρύψουμε την ασχήμια και το κακό που έχουμε μέσα μας, αλλά την κενότητά μας. Το πιο δύσκολο πράγμα να κρυφτεί, είναι κάτι που δεν υπάρχει." E.Hoffer


Ονομάζομαι Κωνσταντίνος Π. Πάντοτε από εκείνη τη στιγμή που απέκτησα για πρώτη φορά συναίσθηση του εαυτού μου, ήθελα να βοηθήσω τους άλλους γύρω μου. Πάντα με χαρακτήριζαν φιλεύσπλαχνο, μαχητή της αδικίας, προστάτη του ταλαιπωρημένου και άπορου. Αναθράφηκα με αρχές κοινωνικής δικαιοσύνης και ισότιμης αντιμετώπισης. Πάλεψα για την σωστή λειτουργία της κοινότητας, που με ανέδειξε. Βοήθησα -και ελπίζω να έκανα τον πατέρα μου περήφανο για αυτό -να γίνει αυτός ο τόπος, ένας χώρος ευκαιριών για τα νέα παιδιά, τα δικά σας και τα δικά μου.

Θα κλείσω συγκινημένος με μία τελευταία ανάμνηση του πατέρα μου, που δυστυχώς μας άφησε νωρίς. Μία από τις τελευταίες μέρες της ζωής του- δεν το γνωρίζαμε βέβαια τότε- καθόταν στο βορινό παράθυρο του σπιτιού μας, το παράθυρο που φωτίζει και ανυψώνει τα χαρακτηριστικά ενός προσώπου. Κοιτούσε έξω και έμοιαζε να λάμπει σαν ένας πάνσοφος άγγελος. Ανακάθισε για λίγο στο ξύλινο κάθισμα και κάρφωσε το βλέμμα του στον σκουριασμένο περίβολο της αυλής. Δύο άνθρωποι, ένας άνδρας και μία γυναίκα, χαιρετήθηκαν εγκάρδια μπροστά ακριβώς από την πόρτα μας. Τα χνώτα τους ενώθηκαν, καθώς ήρθαν κοντά χαμογελαστοί για να ανταλλάξουν δυο κουβέντες αμοιβαίου ενδιαφέροντος. Σύντομα, αντάλλαξαν χειραψίες και καθένας τους έφυγε προς αντίθετες κατευθύνσεις. Το πρόσωπο του άνδρα είχε ένα γλυκό χαμόγελο, καθώς απομακρυνόταν, αλλά η στάση του σώματος του δεν ταίριαζε και τόσο με την έκφραση του. Λίγα βήματα μετά, το χαμόγελο του έσβησε απότομα και ο άνδρας εξαφανίστηκε. Ο πατέρας μου συνοφρυωμένος γύρισε και με κοίταξε έντονα: "Να προτιμάς το χαμόγελο μιας γυρισμένης πλάτης, μου είπε, παρά την πλάτη ενός ψεύτικου χαμόγελου. Η δεύτερη είναι πιο επικίνδυνη."

Χειροκροτήματα. Δυνατά χειροκροτήματα. Το κοινό σηκώνεται όρθιο να χειροκροτήσει. Κάποιες κυρίες έχουν συγκινηθεί. Χαμογελάω συνέχεια στα φλας των φωτογράφων, ενώ οι πρώτες σειρές πλησιάζουν, για να μου δώσουν το χέρι. Αγκαλιές και πολλά συγχαρητήρια. Βγαίνω στο διάδρομο του κτιρίου. Κινούμαι προς την έξοδο, αφήνοντας πίσω το πλήθος, γιατί πρέπει να φτάσω έγκαιρα στην επόμενη πολιτική μου ομιλία. Χαμογελάω ακόμη, μάλλον από συνήθεια. Λίγα μέτρα μετά την έξοδο, βρίσκεται παρκαρισμένο το αμάξι μου. Αλλάζω απότομα το περίεργο χαμόγελο στη συνηθισμένη μου κατήφεια, καθώς πλησιάζω το όχημα. Σιγουρεύομαι, όμως, πρώτα, ότι κανείς από το ακροατήριο δεν βλέπει τίποτα άλλο, παρά την ανέκφραστη πλάτη μου να απομακρύνεται.

ΣΗΜ. Ι: Ο Κωνσταντίνος Π. είναι πολιτικός. Έχει σπουδάσει Ανώτατη Ρητορική & Δημιουργική Γραφή στο Αισώπειο Πανεπιστήμιο κάποιας επαρχιακής πρωτεύουσας νομού. Δεν κατάφερε να πετύχει σε κάποια άλλη σχολή, ούτε να τελειώσει πρώτος σε αυτήν που τελικά πέρασε. Αυτό τον έκανε πικρόχολο, γιατί πάντα επιθυμούσε να είναι καλύτερος από τους άλλους, εξαιτίας όμως του ταλέντου του, όχι εξαιτίας της σκληρής δουλειάς του. Τότε σκέφτηκε, ότι ο μόνος τρόπος για να γίνει καλύτερος από τους άλλους, θα ήταν αν τους έπειθε για αυτό. Αν τους έκανε να πιστέψουν, ότι είναι καλύτερος τους. Αποφάσισε ότι για να τον πιστέψουν, πρέπει να του χρωστάνε. Ουδείς πιο ευπειθής του οφειλέτη. Κάνει ότι του υπαγορεύσεις και πιστεύει, ότι του επιβάλεις να πιστέψει. Έγινε χαλί να τον πατήσουν, εξυπηρέτησε, δολοπλόκησε, βόλεψε, κορόιδεψε. Οι οφειλέτες του, όμως, είχαν να λένε. Πάντα τους υποδεχόταν, ακόμα και όταν έμοιαζε να μην τους θυμάται εξαιτίας του πλήθους τους, με ένα τεράστιο πλατύ χαμόγελο. Τώρα, πλέον, λαμβάνει μια παχυλή σύνταξη και κάνει ομιλίες στις τοπικές κοινότητες, προσπαθώντας να τους υπενθυμίζει με αυτόν τον τρόπο, ποιος είναι ο καλύτερος.

ΣΗΜ. ΙΙ:Ο Κωνσταντίνος Π. έχασε τον πατέρα του, την ημέρα που γεννήθηκε. Ερχόταν στο νοσοκομείο, όταν το αμάξι του έσκασε με φόρα πάνω σε ένα τοιχίο σε ένα παράδρομο λίγα χιλιόμετρα πριν το νοσοκομείο. Πολλές φορές κατηγορεί τον εαυτό του για αυτή την απώλεια. Άλλες φορές χρησιμοποιεί την απώλεια αυτή, για να κάνει τον κόσμο να νιώσει καλύτερα. Άλλες, πάλι, αλλάζει το γεγονός, για να νιώσει αυτός καλύτερος από τον κόσμο.