Υποκριθείτε, παρακαλώ...!

"Οι μεγάλες υποκρισίες δεν υπάρχουν για να κρύψουμε την ασχήμια και το κακό που έχουμε μέσα μας, αλλά την κενότητά μας. Το πιο δύσκολο πράγμα να κρυφτεί, είναι κάτι που δεν υπάρχει." E.Hoffer


Ονομάζομαι Κωνσταντίνος Π. Πάντοτε από εκείνη τη στιγμή που απέκτησα για πρώτη φορά συναίσθηση του εαυτού μου, ήθελα να βοηθήσω τους άλλους γύρω μου. Πάντα με χαρακτήριζαν φιλεύσπλαχνο, μαχητή της αδικίας, προστάτη του ταλαιπωρημένου και άπορου. Αναθράφηκα με αρχές κοινωνικής δικαιοσύνης και ισότιμης αντιμετώπισης. Πάλεψα για την σωστή λειτουργία της κοινότητας, που με ανέδειξε. Βοήθησα -και ελπίζω να έκανα τον πατέρα μου περήφανο για αυτό -να γίνει αυτός ο τόπος, ένας χώρος ευκαιριών για τα νέα παιδιά, τα δικά σας και τα δικά μου.

Θα κλείσω συγκινημένος με μία τελευταία ανάμνηση του πατέρα μου, που δυστυχώς μας άφησε νωρίς. Μία από τις τελευταίες μέρες της ζωής του- δεν το γνωρίζαμε βέβαια τότε- καθόταν στο βορινό παράθυρο του σπιτιού μας, το παράθυρο που φωτίζει και ανυψώνει τα χαρακτηριστικά ενός προσώπου. Κοιτούσε έξω και έμοιαζε να λάμπει σαν ένας πάνσοφος άγγελος. Ανακάθισε για λίγο στο ξύλινο κάθισμα και κάρφωσε το βλέμμα του στον σκουριασμένο περίβολο της αυλής. Δύο άνθρωποι, ένας άνδρας και μία γυναίκα, χαιρετήθηκαν εγκάρδια μπροστά ακριβώς από την πόρτα μας. Τα χνώτα τους ενώθηκαν, καθώς ήρθαν κοντά χαμογελαστοί για να ανταλλάξουν δυο κουβέντες αμοιβαίου ενδιαφέροντος. Σύντομα, αντάλλαξαν χειραψίες και καθένας τους έφυγε προς αντίθετες κατευθύνσεις. Το πρόσωπο του άνδρα είχε ένα γλυκό χαμόγελο, καθώς απομακρυνόταν, αλλά η στάση του σώματος του δεν ταίριαζε και τόσο με την έκφραση του. Λίγα βήματα μετά, το χαμόγελο του έσβησε απότομα και ο άνδρας εξαφανίστηκε. Ο πατέρας μου συνοφρυωμένος γύρισε και με κοίταξε έντονα: "Να προτιμάς το χαμόγελο μιας γυρισμένης πλάτης, μου είπε, παρά την πλάτη ενός ψεύτικου χαμόγελου. Η δεύτερη είναι πιο επικίνδυνη."

Χειροκροτήματα. Δυνατά χειροκροτήματα. Το κοινό σηκώνεται όρθιο να χειροκροτήσει. Κάποιες κυρίες έχουν συγκινηθεί. Χαμογελάω συνέχεια στα φλας των φωτογράφων, ενώ οι πρώτες σειρές πλησιάζουν, για να μου δώσουν το χέρι. Αγκαλιές και πολλά συγχαρητήρια. Βγαίνω στο διάδρομο του κτιρίου. Κινούμαι προς την έξοδο, αφήνοντας πίσω το πλήθος, γιατί πρέπει να φτάσω έγκαιρα στην επόμενη πολιτική μου ομιλία. Χαμογελάω ακόμη, μάλλον από συνήθεια. Λίγα μέτρα μετά την έξοδο, βρίσκεται παρκαρισμένο το αμάξι μου. Αλλάζω απότομα το περίεργο χαμόγελο στη συνηθισμένη μου κατήφεια, καθώς πλησιάζω το όχημα. Σιγουρεύομαι, όμως, πρώτα, ότι κανείς από το ακροατήριο δεν βλέπει τίποτα άλλο, παρά την ανέκφραστη πλάτη μου να απομακρύνεται.

ΣΗΜ. Ι: Ο Κωνσταντίνος Π. είναι πολιτικός. Έχει σπουδάσει Ανώτατη Ρητορική & Δημιουργική Γραφή στο Αισώπειο Πανεπιστήμιο κάποιας επαρχιακής πρωτεύουσας νομού. Δεν κατάφερε να πετύχει σε κάποια άλλη σχολή, ούτε να τελειώσει πρώτος σε αυτήν που τελικά πέρασε. Αυτό τον έκανε πικρόχολο, γιατί πάντα επιθυμούσε να είναι καλύτερος από τους άλλους, εξαιτίας όμως του ταλέντου του, όχι εξαιτίας της σκληρής δουλειάς του. Τότε σκέφτηκε, ότι ο μόνος τρόπος για να γίνει καλύτερος από τους άλλους, θα ήταν αν τους έπειθε για αυτό. Αν τους έκανε να πιστέψουν, ότι είναι καλύτερος τους. Αποφάσισε ότι για να τον πιστέψουν, πρέπει να του χρωστάνε. Ουδείς πιο ευπειθής του οφειλέτη. Κάνει ότι του υπαγορεύσεις και πιστεύει, ότι του επιβάλεις να πιστέψει. Έγινε χαλί να τον πατήσουν, εξυπηρέτησε, δολοπλόκησε, βόλεψε, κορόιδεψε. Οι οφειλέτες του, όμως, είχαν να λένε. Πάντα τους υποδεχόταν, ακόμα και όταν έμοιαζε να μην τους θυμάται εξαιτίας του πλήθους τους, με ένα τεράστιο πλατύ χαμόγελο. Τώρα, πλέον, λαμβάνει μια παχυλή σύνταξη και κάνει ομιλίες στις τοπικές κοινότητες, προσπαθώντας να τους υπενθυμίζει με αυτόν τον τρόπο, ποιος είναι ο καλύτερος.

ΣΗΜ. ΙΙ:Ο Κωνσταντίνος Π. έχασε τον πατέρα του, την ημέρα που γεννήθηκε. Ερχόταν στο νοσοκομείο, όταν το αμάξι του έσκασε με φόρα πάνω σε ένα τοιχίο σε ένα παράδρομο λίγα χιλιόμετρα πριν το νοσοκομείο. Πολλές φορές κατηγορεί τον εαυτό του για αυτή την απώλεια. Άλλες φορές χρησιμοποιεί την απώλεια αυτή, για να κάνει τον κόσμο να νιώσει καλύτερα. Άλλες, πάλι, αλλάζει το γεγονός, για να νιώσει αυτός καλύτερος από τον κόσμο.

Η επαρχία του μυαλού.

"Οι μεγάλοι άνθρωποι μιλάνε για ιδέες , οι μέσοι άνθρωποι για γεγονότα και οι μικροί για τους άλλους."

Η συμβίωση σε μία περιοχή μικρών ανθρώπων, πολλές φορές συρρικνώνει το μέγεθος σου, καθώς προσπαθείς να προσαρμοστείς στο ύψος των περιστάσεων. Η ενασχόληση με τους άλλους είναι η μόνη κινητήρια δύναμη της ώρας σε μία επαρχιακή πόλη, ειδάλλως οι δείκτες του ρολογιού μοιάζουν ξεψυχισμένοι και άκαμπτοι. Προκύπτει, λοιπόν, το ερώτημα, αν το μέγεθος της πνευματικότητας ενός ανθρώπου είναι ανάλογο του πληθυσμού της περιοχής στην οποία διαμένει, λαμβάνοντας υπόψιν βέβαια και τις γνωστές επιβεβαιωτικές του κανόνα εξαιρέσεις.

Η γνώση των λερωμένων και άπλυτων σε εμβέλεια ενός χιλιομέτρου από τον τόπο κατοικίας τείνει αρχικά να επιβεβαιώσει εμπειρικά το ερώτημα. Το δεύτερο θετικό αποδεικτικό στοιχείο του παραπάνω ισχυρισμού προκύπτει από τα σύγχρονα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αυτά μετέτρεψαν τον κόσμο σε ένα μικρό χωριό. Γνωρίζεις πολλές από τις μύχιες σκέψεις και τα καθημερινά κατορθώματα του άλλου, την ερωτική της κατάσταση, των αριθμό των κοιλιακών του, το μέγεθος του σουτιέν της. Έτσι, ξαφνικά, ο κόσμος φαντάζει ολοένα και πιο "μικρός"...

Η διαφορά στην επαρχιακή ζωή βρίσκεται όμως όχι τόσο στο μέγεθος της ανθρώπινης προσωπικότητας, όσο στην αντίληψη που έχουν οι άνθρωποι για το μέγεθος αυτό. "Εμείς ήμαστε το κέντρο του γαλαξία και ο κόσμος αυτός σίγουρα χτίστηκε γύρω μας, αφού κάναμε την αρχή και αρέσαμε στον δημιουργό". Πάρε ανάσα μόνο, καθώς βγαίνεις από τα σύνορα του μικρόκοσμου σου. Σταμάτα να πνίγεσαι, όταν το καταλαβαίνεις, πώς ανάμεσα στο πλήθος είσαι μια μικρή κουκίδα, που από μακριά ούτε ξεχωρίζεις ανάμεσα στο απόλυτο μαύρο, που σχηματίζετε με τις υπόλοιπες κουκίδες. Γύρνα τρέχοντας εντός των συνόρων και νιώσε μια τεράστια και διαφορετική τελεία, κορόιδεψε τις υπόλοιπες δέκα και γίνε και πάλι ο βασιλιάς τους. Εξάλλου, μην το ξεχνάς. Στο βασίλειο των τυφλών, βασιλεύει ο μονόφθαλμος.

Σε μια "μικρή" περιοχή, τα ποιοτικά κοινωνικά χαρακτηριστικά διαστρεβλώνονται από τις μικρές αντανακλάσεις ιδεών ανάμεσα στους κατοίκους της. Η υψηλή παιδεία στοχοποιείται και απομονώνεται, ως στοιχείο κολάσιμο για τον ιδιοκτήτη της. Ο υψηλός ανταγωνισμός ανάμεσα σε δέκα μπορεί να σκοτώσει. Ο υψηλός ανταγωνισμός ανάμεσα σε χίλιους καταντά σύντομα κουραστικός και ανούσιος. Ο γιατρός σε μια τέτοια περιοχή δεν υπερέχει του τοπικού σερβιτόρου. Ο δεύτερος είναι προσβάσιμος σε μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, ακίνδυνος επικοινωνιακά και παρόμοιος πνευματικά. Για τον θηλυκό πληθυσμό σε μικρό όριο ηλικίας, που συχνά είναι το μόνο μέρος του γυναικείου πληθυσμού, που έχει καταφέρει να απομείνει και να επιβιώσει σε αυτό το μέρος, ο δεύτερος μοιάζει κελεπούρι. Ταυτόχρονα, τα υπόλοιπα κενά προτίμησης καλύπτουν οι τοπικοί ιδιοκτήτες επιχειρήσεων ή απλά ακριβών αμαξιών και πολλών γονικών χρημάτων.

Σαν συμπέρασμα, μερικές συμβουλές για να πετύχεις στο μεγαλοχωριό σου. Παίξε επαγγελματικά μουσική και μίλα χωρίς να σκέφτεσαι. Κρύψε κάθε ένδειξη σκέψης και διαφορετικότητας, εκτός αν η διαφορετικότητα σου μπορεί να γίνει αντικείμενο σχολιασμού και όχι ανταγωνισμού. Εκμεταλλεύσου την μικρότητα των ανθρώπων, για να καταφέρεις να γίνεις δικός τους. Πάρε ακριβό αμάξι και κούνα διακριτικά το κλειδί σε κάθε θηλυκό, ιδιαίτερα επέλεξε αυτά των γειτονικών μικρών χωριών, των οποίων η όσφρηση κάνει παρέα στις αράχνες στην γωνία του ταβανιού. Όταν νιώσεις βασιλιάς, ότι έχεις κατακτήσει τον κόσμο, βρες το πιο φθηνό μέσο και ταξίδεψε στην κοντινή μεγαλούπολη. Βρες το πιο πολυσύχναστο σημείο, που ασφυκτιά από κόσμο. Το αστικό πεζοδρόμιο, που μοιάζει με εξέδρα συναυλίας. Στάσου στο κέντρο και δέξου τις δονήσεις των βιαστικών περαστικών. Όταν νιώσεις ασφυξία, προσπάθησε να καταλάβεις.

Οι μικροί άνθρωποι είναι για τα μικρά μέρη.